W średniowiecznym świecie magowie byli częścią codzienności. Pracowali dla królów, arystokratów, a czasem dla zwykłych obywateli. Dla tych, których było na to stać. Byli uzdrowicielami, doradcami i obrońcami, a ich moc budziła podziw pomieszany z lękiem.

Znajdował się wśród nich Zalos - potężny nekromanta, znany z umiejętności wpływania na umysły oraz manipulowania śmiercią. Przez lata działał trochę z boku, chroniąc swój zamek i lojalnych uczniów przed wzrokiem obcych. Jedno wydarzenie zmieniło jednak wszystko.

W krainie Elarii, gdzie magia płynęła jak rzeka, a lasy szeptały tajemnice tym, którzy umieli słuchać, zebrało się wielkie konklawe magów. Nie byli to zwykli magowie. Byli to magowie żywiołów. Każdy z nich posiadł moc władania wybranymi siłami natury.

Konklawe było spotkaniem organizowanym rzadko, zwoływanym wyłącznie w sprawach wielkiej wagi i niecierpiących zwłoki. Tym razem zagrożona była cała Elaria, a wraz z nią świat, który miał pogrążyć się w ciemności.

Był wieczór, kilka dni przed Halloween, kiedy Emilka, Kasia i Piotrek postanowili pójść do lasu na skraju wsi. Mieszkańcy od lat powtarzali, że nie należy tam chodzić. Szczególnie po zmroku. W głębi lasu znajdowała się bowiem stara studnia. Miejscowi opowiadali, że nocami dobiegają z niej dziwne szepty i nikt, kto wszedł do lasu po zmroku, nigdy już nie wrócił.

Dawno, dawno temu, w małej wiosce ukrytej na wyspie Paul, żyła dziewczyna o imieniu Amara. Była znana z niezwykłych zdolności, które podobno zawdzięczała tajemniczemu minerałowi zwanemu labradorytem. To dzięki niemu miała posiadać moc jasnowidzenia. Taka jasność umysłu była jednak zarówno darem, jak i przekleństwem.

Rok 2069 był przełomowy dla ludzkości. Po latach badań marzenia o kolonizacji Marsa zaczęły się spełniać. Ziemia, przeludniona i wyeksploatowana, potrzebowała nowego domu, a Czerwona Planeta, choć surowa, dawała nadzieję. Wysłano tam 50 osób, elitę w swoich dziedzinach: naukowców, inżynierów i specjalistów od terraformacji. Ich zadaniem było badać, odkrywać i przygotować planetę dla przyszłych pokoleń.

Na skraju świata, w mrocznych zakamarkach, gdzie ludzie boją się zapuszczać, kryje się istota znana jako Oko Pustki. Byt, który nie ma ciała, kształtu ani widocznej postaci, ale jego obecność można wyczuć, gdy nagle czujesz się obserwowany, choć wokół nikogo nie ma. Może pojawić się wszędzie, ale najczęściej wybiera opuszczone, odizolowane miejsca: stare domy, gęste lasy, zapomniane jaskinie. I czeka tam cierpliwie na swojego żywiciela.

W tętniącej życiem metropolii Velarius, gdzie wznosiły się majestatyczne budowle pełne złotych kopuł, w monumentalnym koloseum odbywały się coroczne igrzyska. Było to największe widowisko w całym imperium. Pełne niebezpiecznych walk, spektakularnych pokazów i tłumów żądnych emocji. Każdy chciał je zobaczyć. Najlepsze miejsca, w tym górna loża, były zarezerwowane wyłącznie dla elity: szlachty, najbogatszych kupców i wpływowych urzędników. Dla zwykłych ludzi pozostawały dolne trybuny, zatłoczone i głośne, z ograniczonym widokiem na arenę.

Od dawnych lat czarnoksiężnicy próbowali ujarzmić żywioły. Najtrudniej było z żywiołem wody. Ten delikatny i kapryśny żywioł też potrafił zadać wielkie cierpienie tym, którzy nie traktowali wód mórz i oceanów z szacunkiem.

Pewna grupa pradawnych czarnoksiężników wpadła na pomysł wytworzenia sygnetów mających dawać nosicielowi kontrolę nad żywiołami.

Powinni już wracać do wioski. Zmęczenie odbierało im zmysły. Wydawało się, że widzą niewidoczne. Ale przecież tego nie powinno tam być! Ogień i żar pochłonął wszystko. Bogowie są surowi. Wiedzieli o tym oczywiście, ale jeszcze siedem dni temu drwili z przeciwności. 

Wieś Czarnożyły była spokojna i tętniąca życiem. Mieszkańcy byli szczęśliwi, zadowoleni ze swojego prostego życia, polegającego na uprawianiu roli i dbaniu o rodzinę. Ale pewnego dnia na miasteczko zstąpiła ciemna siła, zło, którego nikt się nie spodziewał ani nie był na nie przygotowany.