Powinni już wracać do wioski. Zmęczenie odbierało im zmysły. Wydawało się, że widzą niewidoczne. Ale przecież tego nie powinno tam być! Ogień i żar pochłonął wszystko. Bogowie są surowi. Wiedzieli o tym oczywiście, ale jeszcze siedem dni temu drwili z przeciwności. Przecież wszystko kwitło, bydło jak nigdy było dorodne, zboże obrodziło. Świat należał do nich, tanzańskiego ludu spod Kilimadżaro.

 

I nagle uderzył piorun... z bezchmurnego nieba...

 

Busz stanął w płomieniach i odciął im i bydłu drogę do domu. Czekali, aż opadnie popiół. Ognie ucichły, ale zimne niebieskie światło, jakby wyizolowane z płomieni, wciąż świeciło uspokajającym i wyciszającym blaskiem. Wyizolowane... Dlaczego nie gaśnie? Ostrożnie zbliżyli się do miejsca, gdzie kiedyś rosły pierwsze drzewa nieistniejącego już buszu i zdumienie zaparło im dech w piersiach. To, co wzięli za światło płomieni było kryształami. Aż po horyzont rozpościerało się pole niebieskich i fioletowych boskich kamieni. Niczym niezwykłe pole kryształowych kwiatów w miejscu brązowego gruntu z zoisytu. To znak i dar od bogów. Masajowie, zwykli hodowcy bydła otrzymali niezwykły podarunek: skrawek nieba, który odtąd zawsze będą nosić przy sobie.

 

Wrócili do wioski z duchowym przesłaniem: nawet to, co jawi się z początku jako nieszczęście, może mieć drugie, piękne i niespodziewanie dobre oblicze.
PL

 

They should be heading back to the village by now. Fatigue was taking away their senses. They seemed to see the invisible. But after all, it shouldn't be there! The fire and embers had consumed everything. The gods are harsh. They knew this, of course, but only seven days ago they were mocking the adversity. After all, everything was flourishing, the cattle were as plump as ever, the grain was harvested. The world belonged to them, the Tanzanian people from under Kilimajaro.

 

And then, suddenly, a bolt of lightning struck from a cloudless sky....

 

The bush burst into flames and cut off the way home for them and the cattle. They waited for the ash to fall. The fires had died down, but the cold blue light, as if isolated from the flames, still shone with a calming and tranquilising glow. Isolated... Why doesn't it go out? They cautiously approached the spot where the first trees of the now defunct bush had once grown and amazement took their breath away. What they took to be the light of the flames were crystals. A field of blue and purple divine stones stretched to the horizon. Like an unusual field of crystal flowers in place of the brown zoisite ground. A sign and gift from the gods. The Masai, ordinary cattle ranchers, received an extraordinary gift: a piece of heaven that they will always carry with them from now on.

 

They returned to the village with a spiritual message: even what appears at first as misfortune can have a second, beautiful and unexpectedly good face.
ENG

 

*Grafika: Kwiat Tanzanii, monotypia, Ula Marz, 2025