Empatka

Dawno, dawno temu, w małej wiosce ukrytej na wyspie Paul, żyła dziewczyna o imieniu Amara. Była znana z niezwykłych zdolności, które podobno zawdzięczała tajemniczemu minerałowi zwanemu labradorytem. To dzięki niemu miała posiadać moc jasnowidzenia. Taka jasność umysłu była jednak zarówno darem, jak i przekleństwem.

Amara była bardzo ceniona w swojej wiosce, ale rzadko zaznawała tego, co dawała innym — spokoju. Jako osoba, która potrafiła poznawać myśli każdego człowieka, musiała mieć niewyobrażalną zdolność chronienia własnego umysłu, aby nie oszaleć. Jej dar był szczególnie ważny, gdy dochodziło do konfliktów i nieporozumień. A dochodziło do nich często. Pomagała więc w rozwiązywaniu sporów, a z czasem, dzięki własnym obserwacjom, potrafiła także je przewidywać i im zapobiegać. W promieniu wielu kilometrów ludziom żyło się spokojnie i we wzajemnym zrozumieniu.

Źródłem jej mocy był, jak przypuszczano, ów labradoryt, który nosiła przy sercu. Kamień emanował subtelnym, wielobarwnym światłem, które pozwalało jej skoncentrować się na tyle, by telepatycznie przekazywać ludziom nawzajem ich myśli i emocje. Była pośredniczką, mentorką, matką, siostrą — wsparciem przekraczającym wszelkie znane granice ludzkich możliwości. A przy tym pozostawała skromną, pełną pokory dziewczyną.

Jej dar sprawiał, że wioska rozwijała się harmonijnie przez wiele, wiele lat.

Co stało się z Amarą?

Wierzę, że dożyła sędziwych lat w zdrowiu i spokoju, z jasnym umysłem, każdego dnia czyniąc świat — a choćby tylko własną wioskę — lepszym, podobnie jak ludzi, którym pomagała. A kiedy odeszła, jej blask i moc wchłonął labradoryt, dzieląc się nimi ze skałami, których dotykał.

Historia Amary to bajka dla dobrych dzieci, wierzących, że gdzieś istnieje miejsce, którego mieszkańcy noszą w sobie takie dziedzictwo. Dziedzictwo przypominające, że komunikacja i wzajemne zrozumienie są kluczem do harmonii i pokoju.

A może istnieje?

PL

Once upon a time, in a small village tucked away on the island of Paul, there lived a girl called Amara. She was known for her extraordinary abilities, which she was said to owe to a mysterious mineral called labradorite. It was thanks to this mineral that she was said to possess the power of clairvoyance. Such clarity of mind, however, was both a gift and a curse.

Amara was highly regarded in her village, but she rarely experienced what she gave to others — peace of mind. As someone who could read everyone’s thoughts, she had to possess an unimaginable ability to shield her own mind from going mad. Her gift was particularly important when conflicts and misunderstandings arose. And these arose frequently. So she helped to resolve disputes, and over time, thanks to her own observations, she was also able to anticipate and prevent them. Within a radius of many kilometres, people lived peacefully and in mutual understanding.

It was believed that the source of her power was the labradorite she wore close to her heart. The stone radiated a subtle, multicoloured light that allowed her to concentrate enough to telepathically convey people’s thoughts and emotions to one another. She was a mediator, a mentor, a mother, a sister — a source of support that transcended all known limits of human capability. And yet she remained a modest, humble girl.

Her gift ensured that the village flourished harmoniously for many, many years.

What became of Amara?

I believe she lived to a ripe old age in good health and peace, with a clear mind, making the world — or even just her own village — a better place every day, just as she did for the people she helped. And when she passed away, her radiance and power were absorbed by the labradorite, which shared them with the rocks it touched.

Amara’s story is a fairy tale for good children who believe that somewhere there is a place whose inhabitants carry such a legacy within them. A legacy that reminds us that communication and mutual understanding are the key to harmony and peace.

Or perhaps it does exist?

ENG

*Grafika: Empatka, monotypia, Ula Marz, 2025