Niewielka grupa poszukiwaczy przygód od kilku dni przemierzała dziką ziemię w poszukiwaniu nieuchwytnego, jak dotąd, skarbu. Nie znaleźli jeszcze nic, poza niebezpieczeństwem i rozpaczą, bo od wielu dni sami byli ścigani przez nieustępliwą bandę łowców głów. Chyba nadepnęli komuś na odcisk. Komuś znaczącemu, ale za nic nie mogli powiązać wydarzeń z personą. Do tego trafili na pustkowie. Nie ukryją się przecież za marnym krzewem jakiejś suchorośli, pośrodku niczego. Nie mając innego wyjścia, postanowili poszukać schronienia w zamku Boruty, szlachcica, który wybudował ogromny pałac właśnie tu, gdzie nie ma nic i jest wściekle gorąco. Można rzec: gorąco jak w piekle.

Budowla była wspaniała. Wykonana z białego marmuru i ozdobiona sztandarami, na których widniały nieznane podróżnikom symbole. Wszystko to razem przyciągało i niepokoiło. W dodatku, im byli bliżej pałacu, tym dziwniejszych odczuć doświadczali, dźwięków i przelotnych obrazów. To sowa zahuczała, choć nikt jej nie mógł dojrzeć. To znikąd czarny rumak przemknął przed nimi. Wilk zawył... Chłód przebiegł po plecach, choć żar lał się z nieba. Skąd nagle tyle zwierza wokół? - przemknęło im przez myśl. Byli jednak tak bardzo zdesperowani i przerażeni wielodniowym pościgiem, żeby zignorować niewygodne sygnały. A pałac kusił i mamił.

Przed pięknymi wrotami, ze złotymi okuciami siedział zakapturzony mnich i trzymał w ręku złoty czajnik. Ruchem ręki zapraszał poszukiwaczy do zamku. Czyż nie tak brzmiała wskazówka do odnalezienia skarbu? Idź za blaskiem złotego czajnika? - Czy coś w tym stylu, bo teraz nikt z nich nie pamiętał dokładnej treści. 

Weszli.

W progu powitał ich wysoki szlachcic z długimi, czarnymi wąsiskami, o czarnych oczach, ubrany w bogaty kontusz i czapkę. Boruta, bo on był witającym, zaproponował im gościnę, jedzenie i nocleg, w zamian za jedną rzecz, którą każda z osób miała posiadać i zawsze dotychczas mieć przy sobie.

Ochoczo zgodzili się na propozycję. Oddawali więc drobiazgi, przedmioty, z którymi wędrowali, wymieniali się wiedzą i umiejętnościami, które mogłyby przydać się ich gospodarzowi. A Boruta kiwał głową, uśmiechał się i kręcił swoje wielkie wąsiska w zamyśleniu. Długo biesiadowali. Podzielili się swoją biedą z gospodarzem, a ten opowiedział im o... skarbie, którego pilnuje, żyjąc sam w pięknym pałacu pośrodku niczego. Dlaczego im to powiedział? Czyż nie boi się, że uciekną z nim? Okradną? Zabiją biednego szlachcica?

Jak bardzo byli naiwni, przekonali się nazajutrz. Każdy z poszukiwaczy obudził się z dziwnym, lekkim uczuciem, jakby coś istotnego stracił. I nie był to scyzoryk, czy kawałek drzewca ze świętego drzewa. Stracili coś cenniejszego, bez czego nie mogli ani iść dalej, ani wrócić do domu.

Boruta ujawnił w końcu swoją prawdziwą naturę. Jestem diabłem - wyszeptał z szatańskim uśmiechem na twarzy - a wy moimi nowymi sługami.

- Zaślepiła was chciwość, kmiotkowie! - krzyknął, aż mury zadrżały. - Zaślepiło was złoto, łotry. To je wybraliście. A na dowód tego mam cyrografy. Wczoraj sprzedaliście mi swoje dusze. Było warto?

PL

A small group of adventurers had been traversing the wilderness for days in search of a hitherto elusive treasure. They have yet to find anything but danger and despair, as they themselves have been pursued by a relentless band of headhunters for days. I think they had stepped on someone's toes. Someone significant, but they couldn't connect the events to the person for anything. On top of that, they ended up in the middle of nowhere. After all, they are not going to hide behind a lousy bush of some dry bush in the middle of nowhere. Having no other choice, they decided to seek shelter in the castle of Boruta, a nobleman who built a huge palace right here, where there is nothing and it is furiously hot. You could say: hot as hell. 

The building was magnificent. Made of white marble and decorated with banners bearing symbols unknown to travellers. All together it attracted and unsettled. In addition, the closer they got to the palace, the stranger sensations they experienced, sounds and fleeting images. It was an owl hooting, though no one could see it. It was out of nowhere that a black steed dashed in front of them. A wolf wailed... A chill ran down their backs, though the heat was pouring from the sky. Why are there suddenly so many animals around? - a thought flashed through their minds. But they were so desperate and terrified of the days-long chase to ignore the inconvenient signals. And the palace tempted and enticed.

In front of the beautiful gates, with golden fittings, sat a hooded monk and held a golden kettle in his hand. With a motion of his hand, he invited the searchers into the castle. Wasn't that the clue to finding the treasure? Follow the glow of the golden kettle? - Or something like that, because now none of them could remember the exact content.

They went in.

On the threshold they were greeted by a tall nobleman with a long black moustache, black eyes, dressed in a rich kontusz and cap. Boruta, for he was the greeter, offered them hospitality, food and lodging, in exchange for one thing that each person was to own and always have with them so far.

They willingly agreed to the offer. So they gave away trinkets, items they had wandered with, exchanged knowledge and skills that might be of use to their host. And Boruta nodded, smiled and twirled his great moustache in thoughtfulness. They feasted for a long time. They shared their misery with their host, and he told them about the the treasure he was guarding, living alone in a beautiful palace in the middle of nowhere. Why did he tell them this? Isn't he afraid they will run away with him? They will steal from him? They will kill the poor nobleman?

How naive they were, they found out the next day. Each of the prospectors woke up with a strange, slight feeling, as if they had lost something vital. And it wasn't a penknife or a piece of spar from a sacred tree. They had lost something more precious, without which they could neither go on nor return home.

Boruta had finally revealed his true nature. I am the devil - he whispered with a devilish smile on his face, - and you are my new servants.

- You have been blinded by greed, you bums! - he shouted, until the walls trembled. - You have been blinded by gold, you scoundrels. You chose it. And as proof of that, I have the cyrographs. You sold your souls to me yesterday. Was it worth it?

ENG

*Grafika: Diabeł Boruta, monotypia, Ula Marz, 2025